Rozpoczęła się moja przygoda z NFT. Muszę przyznać, że na początku byłem dość sceptyczny, ze względu na brak wiedzy na temat całego rynku NFT, ale pomyślałem, że spróbuję. Szczerze mówiąc – nigdy bym nie zaczął, gdyby nie Matthew Turner z Regency Wealth Management. Można śmiało powiedzieć, że od samego początku był to jego pomysł.

Poznałem Matthew mieszkając jeszcze w Kuwejcie i przez ostatnie kilka lat pozostaliśmy w kontakcie. Kilka miesięcy temu zadzwonił do mnie z pytaniem, czy byłbym zainteresowany wejściem w świat NFT. Jego pasja, wiedza i sposób mówienia o tym (zupełnie nowym dla mnie) świecie przypieczętowały transakcję. I oto jesteśmy – uruchamiamy nasz pierwszy wspólny projekt związany z NFT. Matthew przyleciał do mnie do Portugalii i spędziliśmy kilka bardzo intensywnych dni: burza mózgów i picie wina (głównie picie wina). Tak narodził się iNFT. „I” odnosi się zarówno do mnie jako artysty, jak i do faktu, że wszystkie nasze NFT przedstawiają oczy (z ang. eye).

Mariaż świata sztuki ze światem technologii zawsze mnie interesował, ale zdaję sobie sprawę, że wielu z Was niekoniecznie rozumie, czym są NFT. Postaram się to wyjaśnić najlepiej jak potrafię (po raz kolejny z pomocą przychodzi Matthew z kilkoma prostymi wyjaśnieniami :P).

NFTS lub „niezamienne tokeny” wykorzystują kryptowalutę do sprzedaży sztuki cyfrowej.

 O „non-fungible tokens” (nfts) wzrobiło się głośno w marcu 2021 r., kiedy Christies (brytyjski dom aukcyjny) sprzedał cyfrowe dzieło sztuki za 69 mln USD. 

NFT to zapis danych w łańcuchu blokowym kryptowaluty, reprezentujący fragmenty sztuki cyfrowej. Wynaleziony zaledwie kilka lat temu, może łączyć się nie tylko ze sztuką, ale także z tekstem czy filmem. Takie kodowanie i zabezpieczenie cyfrowego dzieła sztuki sprawia, że nabywca może spać spokojnie wiedząc, iż posiada oryginalne cyfrowe dzieło sztuki, które nie może być skopiowane i udostępnione dalej. Twórcom NFT, którzy swobodnie przesyłają swoje prace lub sprzedają je jako identyczne kopie, koncepcja oryginału może być trudna do precyzyjnego określenia. Wyłączność jest niemożliwa do wyegzekwowania kiedy pliki cyfrowe mogą być swobodnie udostępniane w Internecie. Ale kolekcjonerzy chcą prestiżu, który wiąże się z wyłącznym roszczeniem do dzieła sztuki. W tym miejscu sprawdzają się NFT.

Kot mi zdechł. 

W sumie to nie kot, a kotka i nie zdechła, a została uśpiona. Osiemnaście lat razem. Przeprowadziła się ze mną z Warszawy do Kuwejtu, z Kuwejtu do Lizbony i później dalej na portugalską wieś.

Niezła suka z niej była – nie lubiła ludzi (w szczególności dzieci, do których pałała niespożytą wręcz agresją), jadła tylko najlepsze kąski i zawsze chodziła własnymi ścieżkami, ustawiając przy tym zarówno resztę moich kotów jak i dwójkę psów. Chyba dlatego była między nami taka bliska więź i dużo miłości. Kot – dyktator i ja.

Może to banał, że zwierzęta upodabniają się do właścicieli, nie wiem…. Według mnie jest w tym trochę prawdy. Napewno ze wszystkich moich zwierząt z Goblin (tak miała na imię) łączyła mnie mocna relacja oparta na kodeksie zasad, których ściśle przestrzegaliśmy.

Zostały mi jeszcze dwa koty – Kapciuch (przytulak), LuLu (brzydula) i dwa wyżły weimarskie: Slate (przywódca) i Flint (król dramatów). Z tego równania wynika, że jestem mało przystojnym dyktatorem, który od czasu do czasu lubi się przytulić. Mogło być gorzej.

Zdecydowanie lepiej czuję się w towarzystwie zwierząt niż ludzi. Ludzie zawodzą na tak wielu płaszczyznach! Są wadliwi z natury. Zwierzę natomiast nie ma w sobie tego egoizmu, jest lojalne i opiekuńcze. Nie boi się pokazać jak bardzo cię kocha, nie boi się okazać wdzięczności za twoją miłość. Prosta, bezpretensjonalna relacja. Poza tym nic nie zastąpi odpowiednio wcześniej wygrzanej kanapy, tudzież fotela, wspólnych wędrówek po lesie czy wielogodzinnych sesji głaskaniowych (nie, żebym miał na nie czas, ale miło jest się potarmosić w wolnej chwili).

Malowanie obrazu to nie tylko pędzle i farby. Malowanie zaczyna się dużo wcześniej, w mojej głowie. To tygodnie, a nawet miesiące, kiedy 'trawię’ pomysł, dodaję różne elementy, rezygnuję z nich i na nowo je buduję. Taki mentalny obraz dojrzewa i maceruje się we wszystkich moich dotychczasowych (i nowych) doświadczeniach, ulega wpływom moich nastrojów oraz zmieniającego się świata. Tylko po to, żeby pewnego dnia niespodziewanie i bez żadnej zapowiedzi wybuchnąć na płótnie.

Wtedy zazwyczaj zdaję sobie sprawę ile przede mną jeszcze nauki, bo te tygodnie dorastania obrazu w głowie to o kant dupy potłuc! Naprawdę, jakbym nie wiem jak bardzo się starał, to kiedy zaczynam fizycznie przelewać myśli z głowy na płótno – zawsze wygląda to jakoś inaczej niż mi się wcześniej 'widziało’.

Ma to swoje dobre strony. Po pierwsze zdaję sobie sprawę z tego, że cały czas nie jestem taki zdolny jak mi się wydaje. Po drugie nagle taki obraz zaczyna żyć własnym życiem i idzie w zupełnie innym kierunku, co pozwala mi nauczyć się czegoś nowego, zgłębić technikę, wyrazić siebie tu i teraz bez ograniczeń. To chyba najbardziej lubię w mojej pracy – niewiadomą.

Przez ostatnie lata wypracowałem sobie technikę, którą posługuję się przy większości obrazów. Nie jest to technika odkrywcza, ale dla mnie idealna.

Zaczynam od akrylowej podmalówki, która albo jest bardzo ciemna, albo bardzo agresywna w kolorze. Zazwyczaj już na tym etapie wiem, że część z tego bazowego koloru chcę zachować i przemycić w efekcie końcowym. To również buduje wielowarstwowość obrazu, kiedy miejscami osłonięta jest ta pierwsza, szybka warstwa farby. Dosyć wcześnie podejmuję decyzje, które miejsca chciałbym zostawić nie zamalowane. To trochę męczące, żeby w ferworze machania pędzlem nie zachlapać tego, co chcemy zachować. Oj życie malarza jest takie męczące….. 😛

Zauważyłem też, że najtrudniej przychodzi mi decydowanie o doborze koloru tła. Postaci same jakoś się wyłaniają, a tło źle dobrane może zmniejszyć efektywność całości. Zdarza mi się bawić kolorem tła do momentu, kiedy jestem zadowolony.

Przychodzi taki moment podczas pracy, że wiem, że czas kończyć. Mógłbym każdy obraz malować w nieskończoność, zmieniać kolory, przerabiać kompozycję i dodawać kolejne warstwy. Sztuką jest wiedzieć, kiedy obraz jest na tyle atrakcyjny, że sam się obroni, a jednocześnie na tyle świeży, że chce się na niego co jakiś czas spoglądać.

Przez wiele lat uczyłem się tego wyczucia, ale po dziś dzień mam z tym czasami problem. Osobiście nie lubię obrazów 'zamęczonych’ i zamalowanych do każdego milimetra. Fajnie jest zostawić jakiś niedosyt, niedopowiedzenie… Poza tym w głowie już buzuje kolejny pomysł, a tu jeszcze trzeba działkę obrobić, psy nakarmić. Tak jak pisałem wcześniej – oj trudne jest życie malarza.

O WerkShoppe

Kilka lat temu zdaliśmy sobie sprawę, że jest tak wielu artystów wykonujących niesamowitą pracę, ale walczących o to, by być widzianymi. To sprawiło, że zaczęliśmy się zastanawiać – co by było, gdybyśmy mogli przybliżyć prace tych artystów szerszej publiczności, aby mogli dalej tworzyć? I jak możemy pomóc ludziom odkryć całą tę nową sztukę, czyniąc ją naprawdę dostępną?

Postanowiliśmy więc stworzyć WerkShoppe.

Postrzegamy siebie jako społeczność Art & Design. Internetowe miejsce spotkań i platformę e-commerce, w której współpraca artystyczna ze wschodzącymi i uznanymi artystami zamienia się w kreatywne produkty.

Pomagamy ludziom łączyć się ze sztuką i ze sobą. Zdecydowanie jesteśmy wybredni, jeśli chodzi o sztukę, którą kochamy, ale nie jesteśmy snobistyczni, jeśli chodzi o to, gdzie ją znaleźć.

Sztuka daje nam dużo szczęścia i chcemy, żebyście też to poczuli.

Naszymi pierwszymi produktami są pięknie wykonane puzzle. Kochamy to, co robimy i mamy nadzieję, że będziemy mogli podzielić się tą miłością z wami.

Ann – Marie & Wayne

Dobrze jest być artystą:P Mogę pracować wtedy kiedy mam na to ochotę (a ochotę mam zawsze), mogę zrobić sobie przerwę i pójść na kawę lub przerwy nie robić i malować na przykład przez całą noc.

Obrazy malowane szybko z pewnością nie są gorsze. Wymagają po prostu większej precyzji, jednocześnie są bardziej ekspresyjne.

Od czasu do czasu zdarza się, że obraz powstaje podczas jednej sesji. Ma to swoje plusy, takie jak świeżość malowania, ekspresję wyrazu czy intensywność i ciągłość narracji. Ma też swoje minusy – wymaga ode mnie większego skupienia i nie pozostawia marginesu na błędy (bo nie ma czasu na poprawki z tego powodu, że farba cały czas jest mokra). Lubię takie obrazy, bo czasami bardziej odzwierciedlają moment i to, co akurat siedzi mi w głowie.

Mój Przyjaciel Łukasz Bożycki zapodał temat, żeby zrobić time lapsa i spróbować namalować obraz za jednym podejściem. Poustawiał swoje wszystkie techniczne urządzenia, poustawiał lampy i posadził mnie w środku z pustym płótnem. Włączył nagrywanie i poszedł na wódkę (albo na jakieś kluski, sam nie wiem), zostawiając mnie w pracowni na kilka godzin w bardzo niewygodnej pozycji….

Efekty możecie zobaczyć sami.

To takie miłe, że w mniejszych społecznościach każdy jest częścią codziennego życia. Projekty takie jak ten dają również szansę młodszym pokoleniom na uczestnictwo w życiu miasteczka jak i na kreatywne wyrażanie siebie. Praca z nimi była przyjemnością,  nawet moja ograniczona znajomość języka portugalskiego nie stanowiła problemu (wręcz przeciwnie, zdecydowanie nauczyli mnie kilku fajnych wyrażeń i nowych przekleństw:P).

Się maluje w centrum Sao Luis.

Zajęło nam to prawie miesiąc. Niesamowite przeżycie. Każdy przechodzień angażował się w rozmowę, starsi ludzie opowiadali mi legendy o studni i uczyli mnie historii miasta. Ale moją ulubioną częścią dnia było, kiedy  właściciele lokalnych restauracji podawali mi kawę lub przekąski (czasami nawet obiady –  tak, lubię dobrze zjeść). Szczerze mówiąc zdarzyło mi się na pytanie 'czy już jadłeś?’ odpowiedzieć, że nie… mimo, że byłem już po dwóch obiadach:) Yum!

Jestem bardzo dumny z efektu końcowego i mam nadzieję, że nowa Stara Studnia stanie się częścią Sao Luis na długie lata.

Nic z tego nie byłoby możliwe bez Fernando i wsparcia CIN, który życzliwie podarował nam swoje najlepsze farby.