Kot mi zdechł. 

W sumie to nie kot, a kotka i nie zdechła, a została uśpiona. Osiemnaście lat razem. Przeprowadziła się ze mną z Warszawy do Kuwejtu, z Kuwejtu do Lizbony i później dalej na portugalską wieś.

Niezła suka z niej była – nie lubiła ludzi (w szczególności dzieci, do których pałała niespożytą wręcz agresją), jadła tylko najlepsze kąski i zawsze chodziła własnymi ścieżkami, ustawiając przy tym zarówno resztę moich kotów jak i dwójkę psów. Chyba dlatego była między nami taka bliska więź i dużo miłości. Kot – dyktator i ja.

Może to banał, że zwierzęta upodabniają się do właścicieli, nie wiem…. Według mnie jest w tym trochę prawdy. Napewno ze wszystkich moich zwierząt z Goblin (tak miała na imię) łączyła mnie mocna relacja oparta na kodeksie zasad, których ściśle przestrzegaliśmy.

Zostały mi jeszcze dwa koty – Kapciuch (przytulak), LuLu (brzydula) i dwa wyżły weimarskie: Slate (przywódca) i Flint (król dramatów). Z tego równania wynika, że jestem mało przystojnym dyktatorem, który od czasu do czasu lubi się przytulić. Mogło być gorzej.

Zdecydowanie lepiej czuję się w towarzystwie zwierząt niż ludzi. Ludzie zawodzą na tak wielu płaszczyznach! Są wadliwi z natury. Zwierzę natomiast nie ma w sobie tego egoizmu, jest lojalne i opiekuńcze. Nie boi się pokazać jak bardzo cię kocha, nie boi się okazać wdzięczności za twoją miłość. Prosta, bezpretensjonalna relacja. Poza tym nic nie zastąpi odpowiednio wcześniej wygrzanej kanapy, tudzież fotela, wspólnych wędrówek po lesie czy wielogodzinnych sesji głaskaniowych (nie, żebym miał na nie czas, ale miło jest się potarmosić w wolnej chwili).

Moja pracownia latami była miejscem pożyczonym. Stołem pożyczonym z kuchni, łóżkiem pożyczonym z sypialni, podłogą w salonie. Nigdy nie narzekałem na pracę w domu, wręcz przeciwnie – zawsze można podczas roboty zajrzeć co nowego w lodówce, a przy pracy nad mniej ambitnymi projektami zrobić pranie, umyć okna czy nawet wziąć długą kąpiel w środku dnia. Prawda jest jednak taka, że bardzo dużo pracuję i nieczęsto biorę na warsztat zobowiązania, które nie są dla mnie atrakcyjne – więc okna zawsze były jakby trochę brudne. Poza tym pracownia to pracownia – miejsce, gdzie nie ma znaczenia czy chlapnie się farbą na ścianę, gdzie podłoga z założenia powinna być różnokolorowa, a zlew w łazience nie pozostaje biały na długo. Przy czym zaznaczam od razu, że plamy farby na podłodze nie oznaczają brudu – lubię żyć i pracować w czystym i poukładanym środowisku.

Po przeprowadzce do Portugalii zdecydowałem się na wybudowanie pracowni osobnej od domu. Te dwa budynki dzieli co prawda tylko kilkadziesiąt metrów, więc zawsze mógłbym podskoczyć na chatę i umyć te nieszczęsne okna…

Mam więc swoje miejsce do chlapania, wybudowane przez fantastyczną ekipę z JULAR, portuggalskiej rodzinnej firmy zajmującej się konstrukcjami z drewna. Panowie przyjechali, pomierzyli i raz dwa – gotowe. Bitch, I was gagged!

Przez ostatnie trzy lata zaczynam tutaj dzień od kawy. Pracuję od rana do wieczora, co jakiś czas pozwalając odpocząć oczom przy kojących widokach wzgórz Alentejo ciągnących się po horyzont. A kiedy najdzie mnie mały głód, to otwieram szafkę z ukrytym zapasem czekolady.

Tutaj pędzle nie wysychają a sztalugi cały czas są w gotowości. Tutaj moje psy ucinają sobie popołudniowe drzemki, w tle pyka gramofon, a ja bawię się kolorami. Rzadko się zdarza, że nie zaglądam do pracowni codziennie – może dlatego, że lubię swoją pracę. Nawet kiedy mam gości, to aż mnie ręce swędzą żeby coś jednak zmalować.

O WerkShoppe

Kilka lat temu zdaliśmy sobie sprawę, że jest tak wielu artystów wykonujących niesamowitą pracę, ale walczących o to, by być widzianymi. To sprawiło, że zaczęliśmy się zastanawiać – co by było, gdybyśmy mogli przybliżyć prace tych artystów szerszej publiczności, aby mogli dalej tworzyć? I jak możemy pomóc ludziom odkryć całą tę nową sztukę, czyniąc ją naprawdę dostępną?

Postanowiliśmy więc stworzyć WerkShoppe.

Postrzegamy siebie jako społeczność Art & Design. Internetowe miejsce spotkań i platformę e-commerce, w której współpraca artystyczna ze wschodzącymi i uznanymi artystami zamienia się w kreatywne produkty.

Pomagamy ludziom łączyć się ze sztuką i ze sobą. Zdecydowanie jesteśmy wybredni, jeśli chodzi o sztukę, którą kochamy, ale nie jesteśmy snobistyczni, jeśli chodzi o to, gdzie ją znaleźć.

Sztuka daje nam dużo szczęścia i chcemy, żebyście też to poczuli.

Naszymi pierwszymi produktami są pięknie wykonane puzzle. Kochamy to, co robimy i mamy nadzieję, że będziemy mogli podzielić się tą miłością z wami.

Ann – Marie & Wayne

Dobrze jest być artystą:P Mogę pracować wtedy kiedy mam na to ochotę (a ochotę mam zawsze), mogę zrobić sobie przerwę i pójść na kawę lub przerwy nie robić i malować na przykład przez całą noc.

Obrazy malowane szybko z pewnością nie są gorsze. Wymagają po prostu większej precyzji, jednocześnie są bardziej ekspresyjne.

Od czasu do czasu zdarza się, że obraz powstaje podczas jednej sesji. Ma to swoje plusy, takie jak świeżość malowania, ekspresję wyrazu czy intensywność i ciągłość narracji. Ma też swoje minusy – wymaga ode mnie większego skupienia i nie pozostawia marginesu na błędy (bo nie ma czasu na poprawki z tego powodu, że farba cały czas jest mokra). Lubię takie obrazy, bo czasami bardziej odzwierciedlają moment i to, co akurat siedzi mi w głowie.

Mój Przyjaciel Łukasz Bożycki zapodał temat, żeby zrobić time lapsa i spróbować namalować obraz za jednym podejściem. Poustawiał swoje wszystkie techniczne urządzenia, poustawiał lampy i posadził mnie w środku z pustym płótnem. Włączył nagrywanie i poszedł na wódkę (albo na jakieś kluski, sam nie wiem), zostawiając mnie w pracowni na kilka godzin w bardzo niewygodnej pozycji….

Efekty możecie zobaczyć sami.

To takie miłe, że w mniejszych społecznościach każdy jest częścią codziennego życia. Projekty takie jak ten dają również szansę młodszym pokoleniom na uczestnictwo w życiu miasteczka jak i na kreatywne wyrażanie siebie. Praca z nimi była przyjemnością,  nawet moja ograniczona znajomość języka portugalskiego nie stanowiła problemu (wręcz przeciwnie, zdecydowanie nauczyli mnie kilku fajnych wyrażeń i nowych przekleństw:P).

Się maluje w centrum Sao Luis.

Zajęło nam to prawie miesiąc. Niesamowite przeżycie. Każdy przechodzień angażował się w rozmowę, starsi ludzie opowiadali mi legendy o studni i uczyli mnie historii miasta. Ale moją ulubioną częścią dnia było, kiedy  właściciele lokalnych restauracji podawali mi kawę lub przekąski (czasami nawet obiady –  tak, lubię dobrze zjeść). Szczerze mówiąc zdarzyło mi się na pytanie 'czy już jadłeś?’ odpowiedzieć, że nie… mimo, że byłem już po dwóch obiadach:) Yum!

Jestem bardzo dumny z efektu końcowego i mam nadzieję, że nowa Stara Studnia stanie się częścią Sao Luis na długie lata.

Nic z tego nie byłoby możliwe bez Fernando i wsparcia CIN, który życzliwie podarował nam swoje najlepsze farby.