Rozpoczęła się moja przygoda z NFT. Muszę przyznać, że na początku byłem dość sceptyczny, ze względu na brak wiedzy na temat całego rynku NFT, ale pomyślałem, że spróbuję. Szczerze mówiąc – nigdy bym nie zaczął, gdyby nie Matthew Turner z Regency Wealth Management. Można śmiało powiedzieć, że od samego początku był to jego pomysł.

Poznałem Matthew mieszkając jeszcze w Kuwejcie i przez ostatnie kilka lat pozostaliśmy w kontakcie. Kilka miesięcy temu zadzwonił do mnie z pytaniem, czy byłbym zainteresowany wejściem w świat NFT. Jego pasja, wiedza i sposób mówienia o tym (zupełnie nowym dla mnie) świecie przypieczętowały transakcję. I oto jesteśmy – uruchamiamy nasz pierwszy wspólny projekt związany z NFT. Matthew przyleciał do mnie do Portugalii i spędziliśmy kilka bardzo intensywnych dni: burza mózgów i picie wina (głównie picie wina). Tak narodził się iNFT. „I” odnosi się zarówno do mnie jako artysty, jak i do faktu, że wszystkie nasze NFT przedstawiają oczy (z ang. eye).

Mariaż świata sztuki ze światem technologii zawsze mnie interesował, ale zdaję sobie sprawę, że wielu z Was niekoniecznie rozumie, czym są NFT. Postaram się to wyjaśnić najlepiej jak potrafię (po raz kolejny z pomocą przychodzi Matthew z kilkoma prostymi wyjaśnieniami :P).

NFTS lub „niezamienne tokeny” wykorzystują kryptowalutę do sprzedaży sztuki cyfrowej.

 O „non-fungible tokens” (nfts) wzrobiło się głośno w marcu 2021 r., kiedy Christies (brytyjski dom aukcyjny) sprzedał cyfrowe dzieło sztuki za 69 mln USD. 

NFT to zapis danych w łańcuchu blokowym kryptowaluty, reprezentujący fragmenty sztuki cyfrowej. Wynaleziony zaledwie kilka lat temu, może łączyć się nie tylko ze sztuką, ale także z tekstem czy filmem. Takie kodowanie i zabezpieczenie cyfrowego dzieła sztuki sprawia, że nabywca może spać spokojnie wiedząc, iż posiada oryginalne cyfrowe dzieło sztuki, które nie może być skopiowane i udostępnione dalej. Twórcom NFT, którzy swobodnie przesyłają swoje prace lub sprzedają je jako identyczne kopie, koncepcja oryginału może być trudna do precyzyjnego określenia. Wyłączność jest niemożliwa do wyegzekwowania kiedy pliki cyfrowe mogą być swobodnie udostępniane w Internecie. Ale kolekcjonerzy chcą prestiżu, który wiąże się z wyłącznym roszczeniem do dzieła sztuki. W tym miejscu sprawdzają się NFT.

Malowanie obrazu to nie tylko pędzle i farby. Malowanie zaczyna się dużo wcześniej, w mojej głowie. To tygodnie, a nawet miesiące, kiedy 'trawię’ pomysł, dodaję różne elementy, rezygnuję z nich i na nowo je buduję. Taki mentalny obraz dojrzewa i maceruje się we wszystkich moich dotychczasowych (i nowych) doświadczeniach, ulega wpływom moich nastrojów oraz zmieniającego się świata. Tylko po to, żeby pewnego dnia niespodziewanie i bez żadnej zapowiedzi wybuchnąć na płótnie.

Wtedy zazwyczaj zdaję sobie sprawę ile przede mną jeszcze nauki, bo te tygodnie dorastania obrazu w głowie to o kant dupy potłuc! Naprawdę, jakbym nie wiem jak bardzo się starał, to kiedy zaczynam fizycznie przelewać myśli z głowy na płótno – zawsze wygląda to jakoś inaczej niż mi się wcześniej 'widziało’.

Ma to swoje dobre strony. Po pierwsze zdaję sobie sprawę z tego, że cały czas nie jestem taki zdolny jak mi się wydaje. Po drugie nagle taki obraz zaczyna żyć własnym życiem i idzie w zupełnie innym kierunku, co pozwala mi nauczyć się czegoś nowego, zgłębić technikę, wyrazić siebie tu i teraz bez ograniczeń. To chyba najbardziej lubię w mojej pracy – niewiadomą.

Przez ostatnie lata wypracowałem sobie technikę, którą posługuję się przy większości obrazów. Nie jest to technika odkrywcza, ale dla mnie idealna.

Zaczynam od akrylowej podmalówki, która albo jest bardzo ciemna, albo bardzo agresywna w kolorze. Zazwyczaj już na tym etapie wiem, że część z tego bazowego koloru chcę zachować i przemycić w efekcie końcowym. To również buduje wielowarstwowość obrazu, kiedy miejscami osłonięta jest ta pierwsza, szybka warstwa farby. Dosyć wcześnie podejmuję decyzje, które miejsca chciałbym zostawić nie zamalowane. To trochę męczące, żeby w ferworze machania pędzlem nie zachlapać tego, co chcemy zachować. Oj życie malarza jest takie męczące….. 😛

Zauważyłem też, że najtrudniej przychodzi mi decydowanie o doborze koloru tła. Postaci same jakoś się wyłaniają, a tło źle dobrane może zmniejszyć efektywność całości. Zdarza mi się bawić kolorem tła do momentu, kiedy jestem zadowolony.

Przychodzi taki moment podczas pracy, że wiem, że czas kończyć. Mógłbym każdy obraz malować w nieskończoność, zmieniać kolory, przerabiać kompozycję i dodawać kolejne warstwy. Sztuką jest wiedzieć, kiedy obraz jest na tyle atrakcyjny, że sam się obroni, a jednocześnie na tyle świeży, że chce się na niego co jakiś czas spoglądać.

Przez wiele lat uczyłem się tego wyczucia, ale po dziś dzień mam z tym czasami problem. Osobiście nie lubię obrazów 'zamęczonych’ i zamalowanych do każdego milimetra. Fajnie jest zostawić jakiś niedosyt, niedopowiedzenie… Poza tym w głowie już buzuje kolejny pomysł, a tu jeszcze trzeba działkę obrobić, psy nakarmić. Tak jak pisałem wcześniej – oj trudne jest życie malarza.